Γέμισε ο δρόμος με σκηνοθέτες. Ο καθένας τραβάει τα λάθη των άλλων για views, μόνο που την κάμερα δεν τη γυρίζει ποτέ στον εαυτό του.
Ξέρετε το σκηνικό. Ένα ακόμη viral βίντεο, μια κάμερα στο κράνος ή στο ταμπλό, ένα λάθος κάποιου άλλου και μέσα σε δυο ώρες ο άλλος έγινε ο κακός του διαδικτύου. Ο κόσμος αγανακτεί, το κανάλι το παίζει στο δελτίο, οι προβολές χτυπάνε ταβάνι. Επόμενο.
Εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν τη λέει κανείς.
Ο φακός δείχνει πάντα τον άλλον. Ποτέ αυτόν που κρατάει την κάμερα.
Ο νέος σερίφης του δρόμου
Αυτός που τραβάει παριστάνει τον ουδέτερο παρατηρητή, τον πολίτη που απλώς κατέγραψε. Στην πράξη είναι κατήγορος, μάρτυρας και δικαστής μαζί. Και τυχαίνει να είναι ο μόνος στη σκηνή που δεν τον ελέγχει ποτέ κανείς.
Γιατί κανείς δεν ρωτάει με τι ταχύτητα πήγαινε ο ίδιος. Αν κρατούσε το τιμόνι ή αν είχε το ένα χέρι στην κάμερα και το μυαλό στο πλάνο. Για την ιστορία, αρκετοί από αυτούς τους viral μηχανόβιους φαίνονται στα ίδια τους τα βίντεο να οδηγούν με τα χέρια σταυρωμένα, χωρίς καν να ακουμπούν το τιμόνι. Που αν μπεις στους λογαριασμούς τους θα πάθεις σοκ από αυτά που κάνουν ταυτόχρονα με την οδήγηση. Ο φακός που κρίνει τους πάντες, προς τα μέσα δεν γυρίζει ποτέ.
Ως τεχνικός οργάνων ακριβείας αυτοκινήτου, θα πω ότι η ένδειξη στο κοντέρ δεν είναι πάντα η αληθινή. Μερικές αλλαγές στον εξοπλισμό, από αυτές που συνηθίζονται στις μηχανές, όπως η αλλαγή ελαστικών σε άλλη διάσταση, αρκούν για να βγάλει το κοντέρ άλλη ένδειξη. Και πόσοι έχουν πάει ποτέ σε κοντερατζή για βαθμονόμηση; Κανείς. Γιατί κανείς τους δεν ξέρει καν ότι χρειάζεται. Σε τεχνικό οργάνων πάνε, αλλά για άλλους λόγους.
Διαπόμπευση με το κιλό
Και κακά τα ψέματα, τα μισά από αυτά τα βίντεο δεν είναι ευαισθητοποίηση, είναι διαπόμπευση. Ένας άνθρωπος, με το πρόσωπο, την πινακίδα και το όχημά του, βγαίνει στη φόρα χωρίς να το ξέρει και χωρίς να τον ρωτήσει κανείς. Και συχνά το βιντεάκι δεν μένει καν στα σόσιαλ, το παίρνουν τα κανάλια και μάλλον με το αζημίωτο.
Κάπου εδώ αρχίζει και ένα θεματάκι με τα προσωπικά δεδομένα. Το να τραβάς και κυρίως να δημοσιεύεις αναγνωρίσιμα πρόσωπα και πινακίδες, χωρίς τη συγκατάθεσή τους, δεν είναι και τόσο αυτονόητα νόμιμο όσο νομίζουμε. Αλλά δεν το ψάχνει κανείς, γιατί ο άλλος έχει ήδη βαφτιστεί ο κακός.
Ο άλλος πάντα φταίει
Και δεν είναι μόνο οι μηχανόβιοι, είναι όλη η νοοτροπία. Είδα τις προάλλες, κάτω από ένα τέτοιο βίντεο, μια μάνα να τα βάζει με έναν οδηγό νταλίκας, επειδή δεν άφησε τάχα την κόρη της να μπει στη δεξιά λωρίδα, με αποτέλεσμα να κινδυνέψουν και να χάσουν και την έξοδο. Την πιστεύω ότι τρόμαξε. Αλλά ας το πούμε ήρεμα: το να μην μπορείς να αλλάξεις λωρίδα δεν φταίει η νταλίκα, φταίει ότι δεν ξέρεις να το κάνεις ή πως δεν έχεις σκεφτεί πως είναι οκ να περάσεις πίσω από τη νταλίκα. Εγώ ούτε στα 18 δεν το έπαθα αυτό και μάλιστα με τα μηχανικά τιμόνια της εποχής.
Το ερώτημα που δεν ακούγεται
Στον δρόμο δεν έχει σημασία ποιος θα τσακώσει ποιον. Έχει σημασία αν οδηγούμε όλοι σωστά. Κι αυτός που κυκλοφορεί με το μυαλό στο περιεχόμενο, που βγαίνει για γύρισμα, που οδηγεί για την κάμερα και όχι για τον δρόμο, δύσκολα είναι η λύση. Μάλλον είναι μέρος του προβλήματος.
Γιατί αλαζονική οδήγηση δεν είναι μόνο η ταχύτητα. Είναι και το «εγώ κρίνω, εγώ καταγράφω, εγώ ξέρω», τη στιγμή που ο δρόμος ζητάει ακριβώς το αντίθετο: ψυχραιμία, ανάγνωση του πεδίου, λίγη ταπεινότητα και εκπαίδευση.
Να είμαι ειλικρινής, έβρισα κι εγώ, πολλές φορές, μούτζωσα, ναι. Σιγά σιγά όμως κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα, γιατί τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να με προστατεύσει από τον επόμενο κακό οδηγό. Αυτό που με προστατεύει είναι να τον δω πριν κάνει τη ζημιά, όχι να τον βρίσω αφού την έκανε.
Οδηγώ δεκαετίες με εκατομμύρια χιλιόμετρα στην πλάτη, χωρίς ένα ατύχημα. Χωρίς κάμερα και χωρίς να έχω διαπομπεύσει κανέναν. Απλώς διαβάζοντας τον δρόμο και υπολογίζοντας ότι κάθε στροφή κάτι κρύβει. Η καλή οδήγηση, βλέπετε, δεν χρειάζεται θεατές.
Και η ειρωνεία, που τα λέει όλα: αρκετοί από αυτούς που βγαίνουν να τραβήξουν τα λάθη των άλλων, κάποια στιγμή τραβούν και το δικό τους. Βγήκαν για γύρισμα και τους έκατσε το λαχείο.
Μόνο που στον δρόμο το λαχείο δεν κερδίζεται. Απλώς καμιά φορά δεν το πληρώνεις.
3.000.000 χιλιόμετρα οδηγικής εμπειρίας χωρίς εμπλοκή σε τροχαίο ατύχημα.
Απάντηση